شرطی سازی کلاسیک

اصطلاح شرطی سازی کلاسیک نخستین بار توسط ایوان پاولف، فیزیولوژیست روسی، پیشنهاد شد از اینرو به آن شرطی سازی پاولفی هم گفته می‌شود. مشاهده ابتدایی‌ای که پاولف را به سمت این نظریه سوق داد، این بود که بزاق دهان سگ‌ها صرفاً با دیدن کسی که قبلاً چندبار به آنها غذا داده است، ترشح می شود؛ حتی اگر شخص اکنون غذایی به همراه نداشته باشد. در این ویدیو به زبانی ساده با بهره گیری از تصاویر و کارتونها مفاهیم اولیه این الگوی یادگیری آموزش داده شده است.

بهترین و شناخته شده ترین و کامل ترین کار اولیه در شرطی سازی کلاسیک توسط ایوان پاولوف انجام شد، او طی تحقیقات خود درباره فیزیولوژی هضم در سگ ها، یک روش را توسعه داد که او را قادر به مطالعه فرایندهای گوارشی حیوانات در طول دوره های طولانی کرد. او مایعات گوارشی حیوانات را خارج از بدن هدایت کرد، جایی که آنها می توانند اندازه گیری شوند. پاولف متوجه شد که سگ هایش در حضور تکنسین که به طور معمول به آن ها غذا می دادند، بزاق ترشح می کنند و فقط در حضور غذا بزاق ترشح نمی کنند. با قرار دادن این مشاهدات غیر رسمی به آزمایش تجربی، پاولوف یک محرک (مثلا صدا یک مترونوم) را ارائه داد و سپس غذای سگ را داد. پس از چند تکرار، سگها در پاسخ به محرک شروع به ترشح بزاق کردند. پاورو به این نتیجه رسید که اگر یک محرک خاص در محیط اطراف سگ در هنگام غذا دادن به سگ وجود داشته باشد، آن محرک می تواند با غذا همراه باشد و باعث ایجاد بزاق شود.
تئوری شرطی سازی کلاسیک شامل یادگیری یک رفتار جدید از طریق روند ارتباط است. به عبارت ساده، دو محرک با هم مرتبط می شوند تا واکنش جدید آموخته شده در یک فرد یا حیوان ایجاد شود.

نارساخوانی و مغز
بخوانید

شرطی‌سازی سطح بالا را ببینید.

سه سر نخ برای درک بهتر مغز
سه سر نخ برای درک بهتر مغز
سفری به جشم شما
سفری به چشم شما

مطالب مرتبط

No results found

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
صفحه نخست
فروشگاه
تماس با ما