اوتيسم محدوديت شديد و بنيادی در چندين زمينه مهم رشد میباشد. تعامل و ارتباط و همچنين رفتار متقابل اجتماعی و توانايی بهرهگیری از تخيلات. جهت تشخيص اوتيسم لازم است که علائم رفتاری در تمام زمینههای ذکرشده فوق قبل از سن 3 سالگی در شخص موجود باشند.
حتی در صورتی که والدين متوجه شوند که در دوران شيرخوارگی مشکلاتی وجود دارد، تشخيص اوتيسم پيش از سن هجدهماهگی بسيار دشوار است. دليل اين امر این است که انحرافات رفتاری که برای تأييد تشخيص به کار میروند هنوز تا اين سن تکامل نیافتهاند.
اغلب کودکان مبتلا به اوتيسم دارای اختلالات رشد نيز میباشند، اگرچه تعداد کمی نيز دارای رشد طبيعی هستند. همچنين بسياری نيز مبتلابه صرع میباشند و معلولیتهای بينايی و شنوايی در اين گروه بسيار شايع است. افراد مبتلابه سندروم آسپرگر که وضعيتی شبيه به اوتيسم است، رشد طبيعی دارند.
بهطور تقريبی 1 تا 2 کودک در هر هزار کودک مبتلابه اوتيسم میباشد، يعنی هر سال در سوئد يکصد کودک مبتلابه اوتيسم متولد میشود.
در صورت محاسبه اوتسيم و وضعیتهای شبه اوتيسم، يا به عبارت ديگر کل طيف تشخیصهای اوتيسم، اين رقم در سوئد به حداقل 6 کودک در هر هزار کودک میرسد. همين ارقام در ميان ملتهای ديگر در سراسر جهان نيز مشاهده میشود. پسران بسيار بيشتر از دختران به اوتيسم مبتلا میشوند.
افراد مبتلابه اوتيسم اغلب از جهات بسياری با يکديگر تفاوت زيادی دارند، اما تأثير ابتلا به اوتيسم همواره بسيار جدی است. بهعنوان مثال، گفته میشود که شدت اوتيسم از شديد تا خفيف متفاوت است، به همين ترتيب ميزان تواناییها نيز میتواند از اختلال شديد عملکردی مربوط به رشد تا ميزان بسيار بالاتر از حد متوسط متفاوت باشد.
همچنين در افراد مبتلابه اوتيسم وجود وضعیتهای ديگر نظير سندرومهای ژنتيکی مختلف، صرع، افسردگی يا اختلالات توجهی/بيش فعالی و ديگر موارد شايع است.
از اینرو ممکن است فرد بهعنوان بخشی از يک نقص چندگانه، مبتلابه اوتيسم شديد همراه با يک نقص شديد يا متوسط رشد و صرع باشد و بنابراین بيشترين نقص عملکردی را داشته باشد يا دارای شدت کمتری از اوتيسم و توانايی بالا باشد.
تفاوتهای ميزان شدت تظاهرات رفتاری برای اوتيسم بسيار زياد میباشند و به شخصيت، سن و ميزان رشد فرد نيز بستگی دارند.
اوتيسم يک نقص عملکردی مادامالعمر است. در حال حاضر هیچگونه معالجهای برای اوتيسم وجود ندارد. از سوی ديگر، بسياری از کودکان مبتلابه اوتيسم میتوانند با تلاشهای آموزشی زودهنگام، درست برنامهریزیشده و طراحیشده برای هر فرد در يک محيط مناسب ويژه رشد قابلملاحظهای داشته باشند.
اغلب افراد مبتلابه اوتيسم در بزرگسالی و برای بقيه عمر خود نيازمند کمک و پشتيبانی گسترده میباشند. با اين وجود، برخی افراد ممکن است نسبتاً مستقل شوند.
با توجه به افزایش روزافزون مبتلایان به اوتیسم و نقش تشخیص زودهنگام در روند بهبودی اوتیسم تصمیم گرفتیم تحقیق خود را به این بیماری اختصاص دهیم.
اوتیسم طیفی از اختلالات است، بیماری اوتیسم یکی از بیماریهای جدی گروه بیماریهای رشدی است که در اوایل دوران کودکی (قبل از سهسالگی) ظاهر میشود … بعضی از علائم ابتلا به اوتیسم به شرح ذیل میباشد:
- تأخیر در یادگیری صحبت کردن یا اصلاً صحبت نکردن
- انواع رفتارها، علایق و بازیهای تکراری
- ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن یا کمک خواستن
والدین این فرزندان باید توجه داشته باشند؛ که مهمتر از عنوان بیماری، پرداختن به درمان آن است. باید در نظر داشت درمان بهموقع و درست میتوانند مطالب را بیاموزند، رفتارهای درست را از خود نشان داده و در آینده مانند افراد عادی زندگی کنند.
تاکنون هیچ علت مشخصی برای اوتیسم کشف نشده است ولی مشخص شده است که عملکرد غیرعادی مغز باعث ایجاد حالت اوتیسم میشود، اسکنهای مغزی در بعضی موارد نشان داده است که مغز کودکان اوتیستیک از نظر اندازه و ساختار با مغز کودکان سالم متفاوت است.
برای تشخیص این بیماری هیچ تست پزشکی وجود ندارد، برای تشخیص اوتیسم در یک کودک باید رفتار، ارتباط و سطح رشد ذهنی کودک بهدقت بررسی شود، برای یک بررسی دقیق و کامل یک کودک مظنون به اوتیسم بایستی توسط متخصص اطفال، روانشناس، متخصص اعصاب کاردرمان و …صورت بگیرد.
بهطور خلاصه تشخیص اوتیسم با بررسی روند رشد جسمانی و رفتاری کودکان و تطبیق ویژگیها و مهارتهای وی با مهارتها و ویژگیهایی است که فرد در دورهی رشدی که در آن قرار دارد باید داشته باشد.
بهطور کلی هر یک از مهارتهایی که کیس اوتیستیک در آنها با مشکل روبروست در یکی از حوضههای رفتار، ارتباط و تعامل اجتماعی قرار دارند.
یک کاردرمان میتواند در هر سه حوضهی نیازمندی کیس اوتیستیک یعنی تشخیص، درمان و پشتیبانی برای انجام فعالیتهای حیاطی زندگی روزمره فعالیت کند.
روشهای درمانی شامل تصحیح رفتاری و روش بهبود ارتباط، روشهای رژیمی و دارویی و روشهای ترکیبی میباشد.
بیماری اوتیسم چیست؟
اوتيسم طيفي از اختلالات است. در اصطلاح کلي، به اين معني است که فرد میتواند داراي يک اوتیسم خفيف يا خيلي شديد باشد.
بیماری اوتیسم (درخودماندگی Autism) یکی از بیماریهای جدی گروه بیماریهای رشدی اختلالات طیف اوتیسم بوده که در اوایل دوره کودکی (معمولاً قبل از 3 سالگی) ظاهر میشود.
هرچند علائم و شدت آن در افراد مختلف، متفاوت است، اما همه انواع اوتیسم بر توانایی برقراری ارتباط با دیگران توسط کودک، تأثیر میگذارد.
به نظر میرسد كه يك اختلال در سيستم عصبي كه باعث عدم عملكرد صحيح مغز میشود در ايجاد اين بيماري مؤثر میباشد.
تعداد کودکان مبتلابه اوتیسم در حال رشد است. هرچند درمان و شفای کاملی برای درمان اوتیسم وجود ندارد، اما درمان جدی و بهموقع اوتیسم تغییرات بزرگی در زندگی کودکان مبتلابه بیماری ایجاد میکند.
اين اختلال در بيماران اوتيستيك باعث میشود كه مغز نتواند در زمينه رفتارهاي اجتماعي و مهارتهای ارتباطي بهدرستی عمل كند.
كودكان و بزرگسالان اوتيستيك در زمينه ارتباط كلامي و غیرکلامی، رفتارهاي اجتماعي، فعالیتهای سرگرمکننده و بازي داراي مشكل میباشند.
اوتيسم يكي از پنج بيماري میباشد كه در مجموع به آنها “اختلالات نافذ رشد” يا بهاختصار “پي دي دي” میگویند. اين پنج بيماري عبارتاند از اوتیسم ، اختلال آسپرگر، اختلال عدم تمركز دوران كودكي، اختلالات و اختلالات نافذ رشد كه با معيارهاي بیماریهای ذکرشده مطابقت ندارند.
طيف اوتيسم چه چيزهايی را شامل میشود؟
طيف اوتيسم يک اصطلاح جمعی برای بسياری از تشخیصهایی است که دارای علائم مشابه میباشند:
سندروم اوتيستيک يک سندروم کامل در طيف اوتيسم میباشد که اغلب بهصورت مختصر اوتیسم گفته میشود. اغلب افراد مبتلابه اوتيسم دارای اختلالات رشد نيز هستند.
با اين وجود حتی افراد دارای رشد طبيعی نيز ممکن است مبتلابه اوتيسم باشند. به اين حالت اغلب اوتيسم با عملکرد بالا اطلاق میشود که صحیحتر است گفته شود يک فرد با عملکرد بالای مبتلابه اوتيسم.
سندروم آسپرگر، اوتيسم در افراد دارای رشد عادی يا رشد زياد میباشد که در آن مشکلات زبانشناختی مشاهدهشده در اوتيسم وجود ندارد.
وضعيت شبه اوتيسم، اوتيسم بیقاعده يا انواع ديگر اختلالات فراگير رشد اغلب بهعنوان مترادف يکديگر به کار میروند. اين تشخیصها بدين معنا هستند که فرد مزبور دارای تمام معيارهای اوتيسم يا سندروم آسپرگر نمیباشد، اما با اين وجود دارای مشکلاتی با ماهيت مشابه میباشد.
اختلال فروپاشی کودکی بسيار نادر است و بدين معناست که کودک پس از سن 2 يا 3 سالگی مبتلابه اوتيسم میشود. کودک تا اين سن دارای رشد عادی است.
علائم ابتلا به اوتیسم
علائم و نشانههای اوتیسم بیشتر اوقات قبل از سن 3 سالگی شروع به ظهور میکنند. در اوایل والدین کودک مبتلابه اوتیسم متوجه میشوند که کودکشان شروع به صحبت کردن نکرده و مانند سایر کودکان همسنش رفتار نمیکند؛ اما اینکه کودک مانند سایر کودکان و در سن آنها شروع به صحبت کرده و بعد مهارتهای کلامی خود را از دست دهد، نیز ممکن میباشد.
علائم اوتیسم شامل:
- تأخیر در یادگیری صحبت کردن و یا اصلاً صحبت نکردن.
- کودک ممکن است ناشنوا به نظر برسد حتی اگر آزمایش شنواییسنجی را طی کرده و نتایج آزمایششان نرمال باشد.
- انواع رفتارها، علایق و بازیهای تکراری. برای مثال تاب خوردن مداوم، علاقه غیرطبیعی به بعضی از اشیاء و ناراحت شدن در صورت تغییر برنامه روتین زندگی.
- ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن و بغل شدن و یا کمک نخواستن.
- ناتوانی از شروع مکالمه و صحبت با دیگران و یا عدم توانایی در حفظ مکالمات.
- حساس بودن به نور، صدا و یا لمس شدن و درعینحال بیتوجه به درد.
- عادات غذایی عجیب، همچون خوردن تعداد کمی از انواع غذا و یا خوردن مواد غیرخوراکی همچون گچ یا خاک.
- رفتار خودزنی مثلاً کوبیدن سر به زمین یا دیوار و یا با دستها.
کودکان مبتلابه اوتیسم در رفتار با دیگران مشکل داشته باشند. زمانی که این کودکان بزرگتر میشوند بعضی از آنها ممکن است بیشتر علاقه ارتباط با دیگران داشته و کمتر دچار پریشانی شوند.
بعضی دیگر تقریباً سبک زندگی نزدیک به سبک زندگی سالم و عادی دارند. با این حال سایر این کودکان بازهم در مهارتهای زبانی و اجتماعی دچار مشکل بوده و دوران نوجوانی و بلوغشان بیماری آنها را شدیدتر کند.
اغلب کودکان مبتلابه اوتیسم در یادگیری علم و مهارت کند بوده و بعضی از آنها نشانههایی از هوش پایین را نشان میدهند. سایر کودکان مبتلابه اوتیسم در یادگیری مشکلی نداشته اما در ارتباط اجتماعی، کلامی و زندگی طبیعی مشکل داشته باشند.
تعداد کمی از کودکان مبتلابه اوتیسم بهصورت بالقوه تواناییهای بالایی داشته و مهارتهای مثالزدنی در بعضی از مهارتهای خاص همچون هنر، موسیقی و یا ریاضی از خود نشان میدهند.
عواملی که خطر ابتلا به اوتیسم را افزایش میدهند
مطالعهی این کتاب را هم به شما پیشنهاد میکنیم.
همه کودکان از هر نژاد و یا ملیتی ممکن است دچار بیماری اوتیسم شوند، اما عواملی خاص که در ادامه میآیند میتوانند خطر این بیماری را افزایش دهد، این عوامل شامل:
- جنسیت کودک: پسرها چهار تا پنج برابر بیشتر در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.
- سابقه خانوادگی: در خانوادههایی که یک کودک مبتلابه اوتیسم وجود دارد، خطر اینکه کودکی دیگر با این بیماری داشته باشند بیشتر است. همچنین خیلی غیرمعمول نیست که پدر و مادر و یا سایر اقوام نزدیک کودک مبتلابه اوتیسم، در ارتباط با دیگران و … مشکلاتی داشته باشند.
- سایر اختلالات: کودکانی که بیماری خاصی دارند بیشتر از کودکان سالم در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.
- سن والدین: ممکن است بین سن والدین و ابتلای کودک به اوتیسم رابطهای وجود داشته باشد. اعتقاد بر این است که فرزندان والدین بزرگسال بیشتر از دیگران در خطر ابتلا به این بیماری هستند. بااینحال تحقیقات بیشتری در این رابطه مورد نیاز است.
ادامه دارد …
