رسانهها و زندگي واقعي و تخيل
- در اينجا مابين تخيل يا نمايش سناريويي روياپردازانه در تلويزيون، ويديو و بازيهاي رايانه اي و زندگي واقعي وجود دارد.
- خشونت در تلويزيون، فيلمهاي سينمايي و ويديويي و بازيهاي رايانه اي به صورت خيالي و رويايي است و افراد جامعه هرگز نمي بايست از آن پيروي كنند.
- قهرمانان زندگي واقعي بايد افرادي باشند كه به خاطر رفتارهاي شايسته اي چون شهامت، شجاعت و انجام كارهاي پسنديده در كمك به ديگران؛ مورد تحسين و تشويق قرار مي گيرند (به عنوان تضادي با سوپرقهرمانهاي رسانهها كه مي جنگند، نابود مي كنند و از نيروهاي مرگبار براي حل مشكلات استفاده ميكنند)
- خشونت زندگي واقعي به فرد آسيب ديده، زيان مي رساند (مثلا لگد، مشت، يا ضربه اي ديگر).
- خشونت زندگي واقعي به فردي كه عمل خشونت بار را انجام مي دهد هم آسيب مي رساند (مثل مجازات شدن، از دست دادن دوستان، احساس ناراحتي بعد از اينكه به شخصي آسيب مي رساند).
- گلوله هايي كه در برنامه هاي تلويزيوني، فيلمهاي ويديويي و بازيهاي كامپيوتري شليك مي شود؛ واقعي نيست. گلوله هاي حقيقي يا افراد را مي كشد و يا به آنها صدمه مي زند.
- چاقوها و تفنگهايي كه در رسانهها استفاده مي شوند عملا قادر به مجروح كردن انسان نيستند. تفنگها و چاقوهاي واقعي مي تواند انسان را مجروح كند و يا بكشد.
خشونت زندگي واقعي به افرادي كه به تماشاي خشونت مي نشينند آسيب مي رساند (مثلا آنها را نگران، آشفته، عصباني، ناراحت، غمگين و يا گيج مي سازد).
چيزهايي براي يادآوري
- كودكان هرگز نبايد يك اسلحه، چاقو، تيغ يا سوزن سرنگ را لمس كنند. براي كودكان مشخص نماييد که اگر اسلحه اي پيدا كردند، بايد آنرا رها كرده به بزرگتر خود بگويند. آنها بايد بلافاصله جاي آن اسلحه را به بزرگتر خود بگويند و بنابراين بزرگتر كودك مي تواند آن را از محيط دور نمايد و از صدمه ديدن يك شخص جلوگيري كند.
- اگر كودك برنامه ي خشونت باري را از رسانهها مي بيند، شما بايد كانال تلويزيون را عوض كنيد يا كار ديگري انجام دهيد.
- اگر گيج شده ايد، مي ترسيد يا درباره هرآنچه كه در تلويزيون مي بينيد احساس نگراني مي كنيد؛ با يك بزرگتر در باره آن صحبت كنيد.
- اجازه ندهيد كه آنچه كه در رسانهها مي بينيد شما را به اين فكر بيندازد كه به طور قطع ساير مردم هم به همان طريق رفتار مي كنند (مثلا مردان قوي هستند و به مردم صدمه مي زنند؛ زنان ضعيفند و آسيبي به مردم نمي رسانند. آدمهاي بد لباسهاي مشكي مي پوشند و آدمهاي خوب برعكس).
پرخاشگری در كودكان
پرخاشگري به عنوان يك رفتار خصمانه كه عامل ايجاد زيان به ديگران مي شود؛ مشخص شده است. كودكان به راحتي سرخورده و مايوس ميشوند و پرخاشگري مختلفي بر طبق سنشان از خود نشان مي دهند. گاهی رسانهها میتوانند سبب ایجاد پرخاشگری در کودکان شوند.
دو نوع پرخاشگری وجود دارد:
- پرخاشگري ابزاري كه با منظور و هدف تطابق دارد يا به عبارت ديگر هدف – تطبيقي مي باشد.
- پرخاشگري خصمانه يا ارتباطي كه فرد تطبيقي است.
تولد تا 3 سالگی
اين دوره، زماني است كه كودكان نگران موقعيت و حقوق مالكيتي خود هستند.
- اغلب اوقات پرخاشگري به شكل هدف تطبيقي است.
- به آن پرخاشگري ابزاري مي گويند.
- اين موضوع با به دست آوردن چيزي ارتباط مستقيم دارد.
مثالهايی از پرخاشگری ابزاری
- زدن كودكي ديگر براي تصاحب شيريني
- به پايين هل دادن كودك ديگري براي بازي با واگن (ارابه، كالسكه)
- قاپيدن عروسك از دست كودك ديگر
- هل دادن براي اينكه بتواند كنار پنجره اتومبيل بنشيند.
خردسالی
در اين سنين، كودك شناخت و مهارتهاي كلامي به دست مي آورد تا با آن رفتار پرخاشگرانه جديدي بروز دهد. كودكان مي توانند عواقب رفتار پرخاشگرانه را درك كنند. اگر رفتار پرخاشگرانه به صورت مثبتي تقويت شود مي تواند فراواني يا شدت رفتار و يا موفقيت هر دو را افزايش دهد.
- با اينكه پرخاشگري ابزاري هنوز وجود دارد اما گاهي به صورت پرخاشگري فرد تطبيقي نيز بروز مي كند.
- پرخاشگري بيشتر به دشمني يا ارتباط و نسبت شبيه است و قصد دارد كه به شخص ديگري صدمه بزند تا به تسلط و انتقام دست يابد.
مثالهايی از پرخاشگری خصمانه
- كتك زدن بچه اي كه نمي خواهد آنچه را كه بچه ديگر به او مي گويد انجام دهد (سلطه گري).
- خراب كردن گوشي خواهر يا برادر به علت اينكه او به كودك اجازه نمي دهد كه به راديو يا CD گوش دهد (انتقام).
- شايعه پراكني در مورد كودكي كه مزاحم و تهديدي براي دوستي است.
حقايقی در ارتباط با خشونت در رسانهها
ميانگين خردسالان
- بين 2 تا 4 ساعت در روز به تماشاي تلويزيون مي نشيند.
- 35 ساعت در هفته يا به بازيهاي ويديويي ويا تلويزيون اختصاص مي يابد.
- قبل از ورود به كودكستان 4000 ساعت تلويزيون تماشا مي كنند.
- در زمان پايان دوره دبستان، حدودا 8000 قتل و 10000 عمل خشونت بار ديگري از تلويزيون مي بينند.
- در برنامه هاي صبح شنبه تلويزيون، در هر ساعت 20 تا 25 عمل خشونت بار، در معرض ديد كودكان قرار مي گيرد.
- در 70 سالگي، 7 تا 10 سال را براي تماشاي تلويزيون صرف كرده اند.
ميانگين:
- 15% از برنامه هاي رسانهها در ايالات متحده در هفته داراي خشونت است كه بيشترين درصد در ميان تمام كشورها را داراست.
- 60% از كارتونها و برنامه هاي كودك حاوي خشونت است.
- 50% خانه ها در ايالات متحده كه كودكان 6 تا 14 ساله در آن زندگي مي كنند داراي دستگاه بازي ويديويي اند.
به علاوه:
- از ده بازي ويديويي برتر (بر اساس فروش)80% داراي خشونت مي باشند.
- فروش اسباب بازيهاي قهرمانهاي رسانه اي در سالهاي اخير افزايش يافته است. در 1994، 50% از كل فروش اسباب بازي را به خود اختصاص دادند.
راهنمايیهای براي انضباط موثر
صرف نظر از تمامي استراتژيهاي استفاده شده در خردسالان در برخورد با رفتار چالشانگيز آنها و نحوه استفاده از رسانهها، اين راهنماييهاي معين مي تواند كمك كننده باشند:
- سعي كنيد بي طرف و همسان باشيد نسبت به آنچه كه از فرزندتان انتظار داريد.
- رفتار خوب او را بلافاصله تحسين كنيد.
- درباره آنچه كه توقع داريد واقع بين باشيد. از يك كودك انتظار داشته باشيد مثل يك كودك رفتار كند.
- محدوديتهايي با انتخاب چند قانون ساده ومهم ايجاد كنيد، براي كودك آنرا شرح دهيد و آنها را به صورت دوره اي تكرار كنيد.
- با حركات واعمال خود به كودك نشان دهيد از او چه انتظاري داريد.
- قوانين ومحدوديتهای رسانهها را همواره منصفانه و محترمانه مورد تاكيد قرار دهيد.
- با مثالهايتان به فرزندانتان چگونگي كنترل كردن عصبانيت خود را هنگام تنبيه آنها نشان دهيد.
- از تنبيه به عنوان شانسي براي قانونمندي كودكان خود براي رفتار منطقي و غير منطقي استفاده كنيد و نيز در اينكه چرا اين قوانين حائز اهميت هستند.
- از حركات و اعمال تدبیری و انضباطي پيروي كنيد و رابطه مثبت و نزديكي با فرزند خويش ايجاد كنيد.
مطالعهی کتاب والد متفکر، کودک متفکر را هم به شما پیشنهاد میکنیم.
